Als kind sleepte ik voortdurend met meubels.

Mijn slaapkamer veranderde volgens mij iedere paar maanden. Een bed dat ineens ergens anders stond, een kast die toch beter aan de andere kant paste of weer een nieuw idee voor de indeling. Ik was er altijd mee bezig. En als ik met mijn ouders naar de bouwmarkt ging, kwam ik steevast thuis met een stapel behang en kleurstaaltjes. Die nam ik mee naar huis om er vervolgens eindeloos naar te kijken en nieuwe combinaties te bedenken.

Ik wist toen natuurlijk nog niet zoveel van interieurontwerp. Ik vond het gewoon leuk om dingen te veranderen, te combineren en te ontdekken wat een andere indeling of kleur met een ruimte kon doen.

Pas veel later vertelde mijn moeder dat zij vroeger precies hetzelfde deed. Ook zij was als kind al bezig met haar kamer en het veranderen van haar interieur. Blijkbaar hadden we die liefde dus gemeen, zonder dat ik dat ooit eerder had beseft.

Eigenlijk is het dus helemaal niet zo gek dat ik uiteindelijk interieurontwerper ben geworden.

Wat ik vroeger op mijn eigen slaapkamer deed, mag ik nu iedere dag op een heel andere manier doen. Nadenken over ruimtes, kleuren, materialen en meubels. Zoeken naar bijzondere combinaties en ontdekken hoe verschillende elementen elkaar kunnen versterken. Maar vooral nadenken over hoe een huis echt bij iemand past.

Want juist dat vind ik zo mooi aan interieur. Een ruimte kan er prachtig uitzien, maar het wordt pas echt interessant wanneer je er iets van de bewoners in terugziet. In de kunst aan de muur, een bijzonder meubelstuk, een kleur waar je steeds naar teruggrijpt of een verzameling spullen die door de jaren heen is ontstaan. De dingen die een huis persoonlijk maken, zijn vaak juist de dingen die je niet zomaar kunt bedenken of kopiëren.

Misschien begon mijn liefde voor interieur daarom wel veel eerder dan ik me realiseerde. Niet met een opleiding of een eerste ontwerp, maar gewoon thuis, met meubels die steeds ergens anders stonden en een stapel kleurstaaltjes op mijn kamer.

Nu mag ik die nieuwsgierigheid iedere dag meenemen in mijn eigen ontwerpstudio, Casa Eclaire. En ergens vind ik het een mooie gedachte dat die liefde misschien wel een beetje van mijn moeder komt.