Soms loop je ergens en gebeurt het gewoon, zonder dat je er echt naar op zoek was.

Een winkel, een hoek, een onverwacht moment in de stad. En dan staat daar iets. Een object dat niet per se roept, maar wel blijft hangen. Je kijkt ernaar en voelt meteen dat het iets doet met hoe je naar je eigen interieur zou kunnen kijken.

Ik had dat laatst bij een oosterse tapijtenwinkel op mijn vaste route. Er lag een vloerkleed dat meteen opviel, maar op een stille manier. Organisch, zacht geweven, geen stug sisal maar iets wat bijna leeft in zijn structuur. Olijfgroen met een subtiele hint petrol erin, net genoeg diepte zonder te zwaar te worden.

Het soort stuk dat niet schreeuwt om aandacht, maar het wel vasthoudt als je blijft kijken.

Toen ik later terugliep, was het weg. Verkocht.

En ergens blijven dat soort momenten langer hangen dan het object zelf.

Omdat je precies weet: dit was er één met karakter.